Notes Notatki Kilka miesięcy temu Khlistoun został zesłany do odległej i niegościnnej części Kaukazu, gdzie cierpi wielkie trudy i niedostatek. Kapustinski został zesłany niemal pięć lat temu i jest już tylko cieniem człowieka, którym był, gdy poderwał chłopów Kijowa do buntu przeciwko formalizmowi i niewoli rosyjskiego Kościoła. Nie ośmielamy się podać nazwiska tego człowieka. Jego wyrok więzienia dobiegł końca i znów jest wolny; gdyby jednak publicznie wspominano o nim i jego działalności, w dużym stopniu przyczyniłoby się to do ponownego rozbudzenia podejrzliwości władz rosyjskich. W innym rozdziale powiemy więcej o odbieraniu dzieci spod opieki rodziców stundystów. W ciągu mniej więcej ostatniego roku stało się to dość częstym zjawiskiem. Przypadki wspomniane wyżej należały do pierwszych. Ten stek brutalnych bredni składa się z dziesięciu zwrotek. Utwór nosi oficjalne imprimatur cenzora cerkiewnego. Nosi tytuł „Przeklęty stundysta”, a jego motto i nagłówek brzmią: „A jeśli nie usłucha także Kościoła, niech ci będzie jak poganin i celnik”. Nasze uwagi dotyczące szczegółów organizacji wspólnot stundystów odnoszą się do normalnego funkcjonowania tego ruchu. Jednak w ciągu ostatnich trzech lat prześladowania były tak zaciekłe, a wynikające z nich wewnętrzne rozprzężenie tak zupełne, że w obecnej chwili z trudem można powiedzieć, iż stundyści mają w ogóle jakiekolwiek dobrze zorganizowane wspólnoty. Kodeks karny Rosji zawiera kilka paragrafów dotyczących „przestępstw” przeciwko ikonom i podobnym przedmiotom. Lekceważące wypowiedzi na temat ikony podlegają karze od ośmiu miesięcy do trzech lat więzienia, a umyślne zniszczenie ikony — dożywotnim zesłaniem na Syberię. Małżeństwa zawierane przez stundystów w opisany przez nas sposób są nielegalne. Aby zawrzeć legalne małżeństwo, stundyści muszą mieć odprawioną ceremonię w Cerkwi prawosławnej przez prawosławnego kapłana.